หลังจากที่รู้ว่ากำลังจะมีลูก แม่ก็เริ่มที่จะขีดเขียน บันทึกเรื่องราวของลูก ในช่วงแรกๆ เป็นแค่บันทึกสั้นๆ สรุปว่าพัฒนาการของลูกมีอะไรบ้าง เช่น ได้ยินเสียงหัวใจของลูกครั้งแรกเมื่อไร สัมผัสว่าลูกดิ้นครั้งแรกวันไหน ได้เห็นลูกผ่านการทำ Sonogram เมื่อไรบ้าง กำหนดนัดพบคุณหมอในวันไหน และมีรายละเอียดเรื่องอะไร ต้องทำ Test อะไร เหล่านี้เป็นต้น แต่พอหลังจากลูกคลอดออกมา หลังจากที่เราได้เจอกัน ก็ได้สัมผัสถึงความยิ่งใหญ่ของการที่ได้เป็นพ่อเป็นแม่คน จึงเริ่มเขียนเป็นไดอารีแบบจริงๆ จังๆ เพื่อบันทึกเรื่องราวต่างๆ ของลูกในแต่ละวัน แล้วให้ป๊าช่วยสอนแม่ถ่ายรูป เพื่อเก็บภาพของลูกไว้ในเวลาที่ป๊าออกไปทำงาน เพราะรู้สึกว่า ตั้งแต่ที่เราได้เจอกัน ทุกวันที่ผ่านไป มีความหมาย ไม่อยากให้ผ่านแล้วก็ผ่านเลย

เมื่อมีภาพกับเรื่องราวของลูกแล้ว แม่ก็เริ่มคิดที่จะทำเว็บไซต์ให้ลูก โดยเอาเรื่องราวต่างๆ ของลูกที่ได้ถูกบันทึกไว้ รวมกับรูปที่ถ่ายไว้ขึ้นไปแสดงในเว็บ เพื่อถ่ายทอดเรื่องราวของลูก แต่ในตอนนั้นแม่ไม่มีเวลามาก เพราะต้องเลี้ยงลูกเองทั้งวัน ทุกวัน ก็เลยได้แต่คิดเรื่องเว็บของลูกอยู่ในใจ หวังว่าซักวันนึง ให้แม่มีเวลามากกว่านี้ก่อน แม่จะลงมือทำแน่ๆ ค้าบ

อยู่มาวันนึง ตอนที่ลูกอายุได้ประมาณเกือบสองเดือน ลูกนอนหลับกลางวัน แม่ก็มานั่งเล่น internet และได้พบกับเว็บไดอารีออนไลน์โดยบังเอิญ แม่รู้สึกว่านี่คือสิ่งที่แม่ต้องการ ได้บันทึกเรื่องของลูก พร้อมกับใส่รูปของลูกที่ถ่ายเก็บไว้ในแต่ละวันด้วย แต่ตอนนั้นแม่ก็ยังไม่ว่างพอ จนลูกอายุได้ประมาณ 5 เดือน (พฤษภาคม 2004) แม่จึงเริ่มเข้าไปเขียนไดอารีออนไลน์ที่เว็บ Diaryhub.com (ไดฮับ) ใช้ชื่อไดอารีว่า ""โชแปง" (chopin.diaryhub.com) แล้วก็มีอีกเว็บนึงคือ Diaryclub.com (ไดคลับ) ใช้ชื่อไดอารีว่า "chopin.diaryclub.com" ในช่วง 1-2 อาทิตย์แรก แม่เขียนไดอารีไปพร้อมๆ กันทั้งสองเว็บ แต่หลังจากนั้น ก็มาปักหลักเขียนที่ไดฮับอย่างเดียว ที่เว็บไดฮับ แม่สนุกกับการเขียนไดอารีมากๆ ได้เจอกับน้องๆ เพื่อนๆ พี่ๆ ที่เขียนไดอารีด้วยกัน แลกเปลี่ยนเรื่องราวของกันและกัน และรู้จักกันมาจนถึงทุกวันนี้ ส่วนครอบครัวของเราที่เมืองไทย ก็ได้อ่านและเห็นเรื่องราวต่างๆ ของลูก ผ่านทางเว็บ chopin.diaryhub.com เช่นกัน

ต่อมาในเดือนสิงหาคม ปี 2005 (พ.ศ. 2548) เว็บไดฮับประสบกับปัญหาบางอย่าง จนต้องปิดเว็บลงไป เราก็ต้องเร่ร่อนหาเว็บไดอารีให้ลูกใหม่ ในตอนนั้นไปลงเอยที่เว็บ Exteen.com ใช้ชื่อไดอารีว่า mychopin.exteen.com เขียนอยู่ไม่ถึง 2 อาทิตย์ น้องฮั้นท์ซึ่งเคยทำโปรแกรมเขียนไดอารีให้กับเว็บไดฮับ ก็มาเปิดเว็บไดอารีออนไลน์แห่งใหม่ ชื่อว่า DiaryIs.com (ไดอีส) ในเดือนกันยายน ปีเดียวกัน แม่ก็เลยกลับไปเขียนไดอารีให้ลูกที่เว็บไดอีส ใช้ชื่อไดอารีว่า "chopin.diaryis.com" แล้วก็พบกับน้องๆ เพื่อนๆ ที่เคยเขียนไดอารีด้วยกันที่ไดฮับ กลับมาเขียนที่ไดอีสเหมือนกัน ตอนช่วงที่เว็บไดฮับปิดไป จนถึงเว็บไดอีสมาเปิดใหม่ ตอนนั้นทุกอย่างติดขัดไปหมดเลย ทำให้แม่รู้สึกว่า ถ้าเรามีเว็บของเราก็คงจะดีกว่านี้ เราคงไม่ต้องเปลี่ยนชื่อ ย้ายที่ไปมา เพราะพอย้ายเว็บไดอารีทีนึง ก็ต้องส่งข่าวบอกครอบครัวของเราที่เมืองไทยด้วย เนื่องจากทุกคนรออ่านเรื่องราวของลูกอยู่ ตอนนั้นความคิดเรื่องจะทำ "เว็บของลูก" ก็กลับมาแว้บๆ ในความคิดของแม่อีกครั้ง

หน้าตาของ chopin.diaryis.com
ในเดือนกันยายน 2005

ช่วงปลายเดือนเมษายน ปี 2006 (พ.ศ. 2549) ผู้ใช้เว็บไดอีสในต่างประเทศ ประสบกับปัญหาไม่สามารถเข้าเว็บไดอีสได้ แม่ก็ไม่สามารถเข้าไปเขียนไดอารีให้ลูกได้ระยะนึง และในเวลาเดียวกันกันนั้น แม่เพิ่งตัดสินใจไปลงเรียนเรื่องของ PHP/MySQL โดยที่ไม่ได้คิดว่าจะเรียนเพื่อมาทำเว็บของลูกในทันที ในตอนนั้นแม่คิดว่าแม่ยังไม่พร้อมหรอก ทั้งเรื่องของเวลา แล้วก็ความรู้ แต่หลังจากไปเรียนวันแรกเสร็จ กลับบ้านมา ภาพของการทำเว็บให้ลูกก็ผุดขึ้นมาอย่างจริงจัง ไอเดียต่างๆ ไหลออกมาไม่หยุด แม่คิดว่าถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องลงมือทำ "เว็บของลูก" ขึ้นมาซะที หลังจากที่ปล่อยให้อยู่แต่ในความคิดมานาน ในวันที่ 28 เมษายน 2006 แม่ก็ได้ตัดสินใจจดทะเบียนเว็บ Sidsadee.com ขึ้นมา และเริ่มพัฒนาเว็บของลูก โดยเริ่มต้นที่ส่วนของไดอารีก่อน เนื่องจากว่าเป็นส่วนที่ต้องใช้งานทุกวัน แม่ต้องใช้ไดอารีเพื่อเขียนเรื่องของลูก เพื่อที่ครอบครัวของเราที่เมืองไทยจะได้เข้ามาอ่านได้

ต้นเดือนมิถุนายน เว็บของลูกในส่วนไดอารีเริ่มออกมาเป็นรูปเป็นร่างแล้ว ในวันที่ 12 มิถุนายน ก็เป็นวันแรกที่เว็บ Sidsadee.com เปิดตัวในส่วนของไดอารี ให้กับครอบครัวของเรา เพื่อนๆ พี่น้องในไดอีส และเพื่อนสนิทของเราบางคนเข้ามาทำความรู้จัก เว็บของลูกยังไม่เปิดตัวเป็นทางการ เพราะยังมีส่วนอื่นๆ ให้ต้องพัฒนาอีกเยอะ และในส่วนของไดอารีเอง ก็ยังไม่ค่อยเข้ารูปเข้ารอยเท่าไร ในช่วงนั้น แม่ยังคงเขียนไดอารีที่เว็บไดอีสอยู่ แล้วก็เขียนที่เว็บ Sidsadee.com ไปในเวลาเดียวกัน แต่ก็ค่อยๆ ห่างจากไดอีสออกมาเรื่อยๆ เนื่องจากเว็บของลูกก็ยังต้องการการปรับปรุงแก้ไขอยู่อย่างต่อเนื่อง ในระยะหลังแม่เอาเวลามาพัฒนาเว็บของลูก แก้ไขเพิ่มเติมส่วนของโปรแกรมที่ทำไปแล้ว จนไม่ค่อยได้เข้าไปอัพเดทไดอารีที่ไดอีสอีก จนถึงวันที่ 1 สิงหาคม แม่จึงตัดสินใจปิดเว็บ chopin.diaryis.com ลง เนื่องจากไม่มีเวลาเข้าไปอัพเดท และต้องมาพัฒนาเว็บส่วนที่เหลือของ Sidsadee.com ต่อไป โดยมีเป้าหมายว่า ต้องการเปิดตัวเว็บของลูกอย่างเป็นทางการ ภายในเดือนตุลาคม 2006 โดยเว็บจะมีส่วนประกอบอื่นๆ นอกเหนือจากส่วนไดอารีเพิ่มขึ้นมาอีก เป็นเว็บของลูกในแบบที่เสร็จสมบูรณ์ครบตามที่ได้คิดไว้

หน้าตาของ Sidsadee.com
เมื่อเปิดเว็บครั้งแรกในเดือนมิถุนายน 2006
เนื้อหาเว็บมีเฉพาะหน้าไดอารีเท่านั้น
หน้าไดอารีก็ออกแบบไว้อย่างเรียบง่าย
ตามความสามารถเท่าที่แม่จะมี อิอิ

หน้าตาต้นแบบเว็บ Sidsadee.com
ที่ออกแบบไว้ในเดือนกันยายน 2006
เพิ่มเติมรายละเอียดเกี่ยวกับตัวลูกขึ้นมาอีกหลายอย่าง
นอกเหนือจากแค่ส่วนของไดอารี
เฮ้อ..กว่าจะได้หน้าตานี้ออกมา ใช้เวลาเป็นเดือนๆ
ก่อนหน้านี้ ออกแบบไว้อีก 2 แบบ
แต่ว่าไม่ผ่าน ด๊าอี้ไม่โอเค

พอหน้าเว็บหลักลงตัวแล้ว
ก็เลยต้องเปลี่ยนหน้าตาของหน้าไดอารีใหม่ด้วย
เพื่อให้เข้ากับหน้าเว็บหลัก

แม่ไม่เคยทำเว็บจริงๆ จังๆ มาก่อน ที่ผ่านมาเคยลองทำเว็บเล่นๆ ที่ไม่ต้องใช้ทักษะอะไรมากมาย สำหรับ "เว็บของลูก" นี่เป็นงานชิ้นแรก แล้วก็คงเป็นชิ้นที่โหดที่สุดในชีวิตก็ว่าได้ ถ้าไม่มีลูก ก็คงไม่มีแรงบันดาลใจในการทำงานชิ้นนี้ แล้วก็คงไม่มีกำลังใจที่จะฝ่าฟันปัญหาต่างๆ ที่ได้เจอมาตลอดในระหว่างการทำเว็บ เว็บของลูกเริ่มต้นจากศูนย์จริงๆ แม่ยังจำวันแรกของการทำเว็บได้ ในวันที่คิดว่าเราจะตั้งต้นเขียนโปรแกรมที่ตรงไหนก่อนดี เริ่มจากส่วนของหน้า login (ซึ่งตอนหลังก็ไม่ได้ใช้) พัฒนาต่อไปเรื่อยๆ จนเสร็จออกมาเป็นหน้าตาไดอารีฉบับสีส้ม แม่ขอพูดดังๆ เลยว่า ไม่มีส่วนไหนง่ายเลย เพราะแม่ต้องมาตั้งต้นเรียนรู้เรื่องเว็บใหม่ทั้งหมด ลองผิดลองถูกเอาตลอด ไม่รู้ว่าเค้าทำกันยังไง ที่ถูกต้องต้องทำยังไง แม่ก็ทำเต็มที่เท่าที่ความสามารถจะมี ลุยกันไปในแบบของเรา เวลาในการทำเว็บก็ไม่มีให้ต่อเนื่อง เพราะเป็นแม่คนแล้วนี่นา งานหลักก็ต้องดูแลลูกก่อน ว่างแล้วถึงค่อยมาทำงานอื่น ก็จะลุยกันไปจนจนกว่าเว็บจะเสร็จสมบูรณ์แบบที่ตั้งใจไว้นะลูก

ถ้าไม่มีลูก ก็คงไม่มีแม่คนนี้
ก็คงไม่มีพลังในการเริ่มต้นทำอะไรแบบที่ไม่เคยทำมาก่อน

ขอบคุณ..ที่เป็นพลังอันยิ่งใหญ่ของแม่