Sid เกิดเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม 2003 (พ.ศ. 2546) ซึ่งตรงกับวันคริสต์มาสที่เมือง Dallas รัฐ Texas ประเทศสหรัฐอเมริกา อันที่จริงแล้ว คุณหมอกำหนดวันคลอดไว้ในวันที่ 5 มกราคม 2004 แต่คงไม่ทันใจลูก ก็เลยรีบออกมาในตอนเช้าของวันคริสต์มาส วันที่คุณหมอทำคลอดของเรา กำลังอยู่ในระหว่างเดินทางออกไปพักผ่อนที่นอกเมือง (ก็ได้คุณหมอที่อยู่เวรช่วยทำคลอดแทนให้) ลูกเป็นเด็กคนแรกของโรงพยาบาล แล้วก็เป็นเด็กผู้ชายคนเดียวในบรรดาเด็ก 4 คนที่เกิดในโรงพยาบาลในวันนั้น วันที่ลูกคลอด มีคุณลุงแซนต้าและครอบครัวเป็นแขก VIP มาเยี่ยม คุณลุงแซนต้าให้ตุ๊กตากวางเรนเดียร์เป็นของขวัญให้ลูก ทางโรงพยาบาลก็ให้หมวกสีแดง (หมวกแซนต้า) เพิ่มมาอีกหนึ่งใบ นอกเหนือจากหมวกเด็กทั่วไปแล้ว เพื่อเป็นของขวัญสำหรับ Christmas Baby ที่เกิดในวันนี้

ด๊าอี้เตรียมชื่อไว้ให้ลูกหลายชื่อ แต่ทุกชื่อที่เตรียมไว้ พอถึงเวลาจริง กลายเป็นชื่อที่ใช้ไม่ได้ไปหมดเลย เนื่องจากลูกเกิดในวันพฤหัสบดี (เป็นเด็กผู้ชายสีส้มของเรา) ชื่อที่ด๊าอี้เตรียมไว้ ก็มีตัวอักษรที่ไม่เหมาะสมกับเด็กที่เกิดในวันนี้ ด๊าอี้จึงต้องเปิดตำรา หาชื่อใหม่ให้ลูกโดยด่วน และในที่สุด ด๊าอี้ก็ได้ตั้งชื่อลูกว่า "ศิษฎี" ซึ่งมีความหมายว่า "คงแก่เรียน วิเศษสุด ฉลาด" ด๊าอี้ตั้งชื่อเล่นให้ลูกว่า "ศิษฎ์" ซึ่งในระยะแรกๆ เราไม่เคยเรียกลูกด้วยชื่อเล่นทางการของลูกเลย เราติดปากเรียกลูกกันว่า "ตัวเล็ก" ซึ่งเป็นชื่อที่เรียกมาตั้งแต่ลูกยังอยู่ในท้องแม่แล้ว

พอลูกโตขึ้นมาอีกหน่อย แม่เขียนไดอารีออนไลน์ให้ลูกที่เว็บ chopin.diaryhub.com แล้วก็ได้ตั้งชื่อไดอารีของลูกว่า "โชแปง" คุณยาย คุณย่า ครอบครัวของเราที่เมืองไทยและคนอื่นๆ ที่เข้ามาอ่านเรื่องราวของลูกผ่านเว็บไดอารีของลูก ก็ติดปากเรียกลูกว่า "โชแปง" ในขณะที่เรายังคงเรียกลูกว่า "ตัวเล็ก" อยู่เหมือนเดิม จากนั้นตอนลูกอายุได้ 17 เดือน เริ่มไปทำกิจกรรมที่ Gymboree ชื่อ "Sid" ก็เริ่มกลับมาใช้จริงๆ จังๆ อีกครั้ง เวลาคนที่นี่ถามว่าลูกชื่ออะไร เราก็บอกว่า "Sid" แต่ตอนนั้นด๊าอี้กับแม่ก็ยังติดเรียกลูกว่า "ตัวเล็ก" อยู่บ้าง เมื่อลูกออกไปทำกิจกรรมข้างนอกเยอะขึ้น ชื่อ "Sid" ก็เข้ามามีบทบาทมากขึ้น จนกระทั่งลูกเข้าโรงเรียน (Preschool) เมื่ออายุได้ 25 เดือน ชื่อ "Sid" ก็กลายเป็นชื่อหลักที่เราทุกคนใช้เรียกลูก

Sid ชอบรถ รถไฟ เครื่องบิน แทรคเตอร์ มาตั้งแต่ยังไม่ครบหนึ่งขวบ ถ้าเจอของเล่นจำพวกนี้ ลูกจะถูกใจ เล่นอย่างมีความสุข และเมื่อโตขึ้น ยิ่งโต ลูกก็ยิ่งแสดงความชอบในของเล่นเหล่านี้มากขึ้นเรื่อยๆ (แม่ว่าลูกชอบเล่นอะไรเหมือนกับด๊าอี้ของลูกนะ) เมื่อลูกชอบอะไร ลูกมักจะสมมติว่าตัวเองเป็นของเหล่านั้น แล้วก็แทนตัวเองด้วยชื่อของสิ่งที่ลูกชอบ บางทีลูกก็แทนตัวเองว่า "Choo Choo" บางทีก็แทนตัวเองว่า "Airplane" พอซักขวบกว่าๆ เมื่อเราพาลูกไปเที่ยวสวนสัตว์ของ San Diego ลูกชอบหมีแพนด้าในสวนสัตว์มากๆ เราบอกลูกว่า หมีแพนด้าตัวนี้ชื่อว่า เกาเกา จากนั้นลูกก็มักจะแทนตัวเองว่า "เกาเกา" อยู่เสมอๆ ลูกเรียกตัวเองว่า "เกาเกา" สลับกับ "Choo Choo" บ้าง "airplane" บ้าง เรียกว่า ลูกของเราขยันตั้งชื่อใหม่ให้ตัวเองซะจริงๆ เลย

Sid เป็นเด็กน่ารัก อารมณ์ดีตั้งแต่ยังแบเบาะ ตลอดเวลาที่เลี้ยงลูกมา รู้สึกตลอดว่ามีความสุข รู้สึกว่าชีวิตมีความหมายขึ้นอีกเยอะ ลูกเป็นเด็กดีของเราเสมอมา ลูกชอบการเดินทาง (ถ้าเป็นเดินทางโดยเครื่องบินจะชอบมากๆ) ลูกชอบพบปะอะไรใหม่ๆ ชอบเดินทางไปยังสถานที่ใหม่ๆ (แม่คิดว่าลูกคงได้นิสัยรักการท่องเที่ยวมากจากด๊าอี้ของลูก) ลูกชอบเครื่องบิน รถไฟ รถบรรทุก รถแทรคเตอร์ ลูกชอบอ่านหนังสือ ชอบขีดเขียน ลูกเป็นเด็กที่คุยเก่ง คุยได้กับทุกคน แม้กระทั่งคนแปลกหน้าที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก ลูกชอบร้องเพลง (โดยเฉพาะเพลงที่เกี่ยวกับรถไฟ เครื่องบิน) ชอบการแสดงออก ลูกเป็นเด็กร่าเริง ยิ้มแย้มแจ่มใสอยู่เสมอ อยู่กับลูกแล้วมีความสุข แล้วก็อยากให้ลูกมีความสุขแบบนี้ตลอดไป

รักลูกที่สุดค้าบ จุ๊บๆ